Jednym z dziwnych kanonów piękna było tzw. „krępowanie stóp” kobietom. Chodziło o powstrzymanie procesu rośnięcia stopy. Rozpoczynano je pomiędzy czwartym a siódmym rokiem życia. Zaciskano dookoła stopy bandaż wpychając cztery małe palce pod podeszwę stopy. Sprawiało to, że stopa stawała się węższa i jednocześnie krótsza. Bandaż był codziennie zaciskany a dziewczynie stopniowo zakładano coraz to mniejsze buty.

Wiązanie stóp miało na służyć ich zmniejszeniu, a także… pełnemu oddaniu się kobiety dla mężczyzny. Zdeformowane kończyny utrudniały kobietom poruszanie się. Były one zdane na opiekę mężów.

Zwyczaj wiązania stóp został zakazany dopiero w 1945 roku po przejęciu władzy przez komunistów

Z czym kojarzy mi się to miasto? Wysokie budynki mieszkalne, szerokie arterie drogowe i zadbana zieleń.

Ciekawostka: w Pekinie jest tak dużo samochodów, że władze musiały wprowadzić ograniczenia. W zależności od numerów rejestracyjnych można danym pojazdem poruszać się tylko w wybrane dni. Bez ograniczeń z auta mogą korzystać tylko osoby uprzywilejowane.

To zdjęcie pokazuje reprezentatywny dla całego Pekinu widok.

Specjalny pas dla autobusów do standard.

Nad utrzymaniem zieleni w samej tylko stolicy pracuje kilkadziesiąt tysięcy osób. Jak widać praca ręczna jest tańsza od maszynowej.

W pociągach warunki są bardzo dobre. O wiele lepsze niż w Polsce. W kuszetkach drugiej klasy każdy przy łóżku ma swój telewizor lcd(!). Łazienki są bardzo czyste i duże. Każdy wagon posiada jednego pracownika obsługi, który przygotowuje pasażerom wrzątek do herbaty, dba o czystość oraz budzi przed przyjazdem do docelowej stacji. Wagony pierwszej klasy posiadają przedziały jak małe pokoje hotelowe. Każdy z własną łazienką.

Po lewej przedział 2 klasy, po prawej kuszetka najniższej trzeciej klasy...

Jak trafić do parku? Patrz w niebo i wypatruj „UFO”. Chińczycy uwielbiają nocą puszczać podświetlane lampkami latawce. Efektowny pomysł.