Poziome linie spowodowane nierównym ułożeniem tuszów w drukarce

W skład orginalnego zestawu wchodzi drukarka, zasilacz, płyta dvd, tusz czarny, tusz kolorowy oraz instrukcje. Papier foto trzeba dokupić osobno

HP Ink Advantage posiada także skaner i funkcję ksero. Urządzenie przystosowano do pracy przez sieć WiFi (w pudełku nie znajdziemy kabla usb do połączenia z komputerem, ale jest możliwe takie zestawienie).

Nietypowa wtyczka do prądu - w przypadku awarii zasilacza trudno będzie dostać zamiennik

Wpisywanie hasła w celu połączenia się z siecią WiFi

HP iPrint
Urządzenie teoretycznie umożliwia druk z każdego innego, które tylko potrafi takowy przesyłać przez WiFi lub Internet. I tak możemy drukować z iPhona, Androida (służy do tego program HP iPrint Photo), czy też nawet zdalnie poprzez e-mail.

Próbowałem wydrukować zdjęcie bezpośrednio z poziomu systemu Android (na Samsung Galaxy S II). Ma ona taką opcję. Jednak nie wykrywa drukarki HP w sieci. Konieczne stało się zainstalowanie wyżej wymienionego programu iPrint.

Druk z komórki działa prosto i błyskawicznie. Program sam wykrył urządzenie HP. W ustawieniach możemy sterować tylko: wielkością papieru, typem papieru, liczbą kopii i żródłem papieru (dla drukarek z większą ilością podajników).

Porównanie jakości wydruku z fotoksiążką, Blurb.com, gazetą i zdjęciem z labu

Zdjęcia drukowałem na HP z następującymi ustawieniami:
- Najwyższa jakość wydruku
- Włączona opcja „HP Real Time Technology” (wyostrza, dodaje lub odejmuje światło)
- „Papier HP Premium Plus”
- Profil sRGB lub CMYK analogiczny jak w porównywanym materiale

K510 nie należy do cichych. Aby nie obudzić dziecka, musiałem urządzenie wynosić do innego pokoju. Dzięki WiFi staje się to proste - drukarkę możemy schować nawet w szafie

Popularne w ostatnich latach „fotoksiążki” tworzone są w druku cyfrowym. Jego główną zaletą jest niski koszt i możliwość produkcji pojedynczych egzemplarzy.

Na potrzeby testu porównuję druk cyfrowy wykonany z indywidualnie stworzonego pliku PDF. Co gwarantuje pełną kontrolę nad jakością zdjęć (wyciśnięcie z druku cyfrowego maksymalnych możliwości). Profil tych zdjęć był w CMYK, ale zdjęcia dobrze dopasowane do kolorystyki sRGB.

Skany:

HP wydrukował zdjęcie zdecydowanie wyższej jakości: ostrzejsze, jasność odpowiada oryginałowi wyświetlanemu na skalibrowanym monitorze. Nie widać także ziarna.

Blurb.com, to także druk cyfrowy. Używają do produkcji maszyn HP Indigo. W tym teście porównuję książkę wydrukowaną przez pośrednictwo programu BookSmart, a więc teoretycznie ingerującego w jakość.

Pierwsza zauważalna różnica, to kolory. HP K510 drukuje je poprawnie. Blurb nie radzi sobie najlepiej: zdjęcia są wyblakłe. To może być kwestia profilu sRGB (obecna wersja programu podobno już lepiej zarządza kolorami).

Skany:

Szczegółowość zdjęcia jest także wyższa w K510. Blurb wypada zdecydowanie gorzej.

Skany:

Druk offsetowy lepiej radzi sobie z kolorami (są bliższe oryginałowi). Dobrze to widać na skórze modela. Zwraca uwagę także dobre wydobycie detali z cienia. Przewagą druku atramentowego z HP K510 jest wyższa szczegółowość (rozdzielność) obrazu.

Skany:


Skany:

Zdjęcia z labolatorium fotograficznego, to prawdopodobnie najczęściej wykorzystywana metoda druku. Niska cena i wysoka jakość.

Ten test pokazuje, że lab produkuje najwyższą jakość z wszystkich prezentowanych metod. Oglądając zdjęcia w rękach trudno dostrzec różnice w szczegółowości. Obydwa są tak samo ostre. Główna różnica dotyczy kontrastu. Labolatorium zapewnia nieco wyższy. Drukarka HP K510 zbyt mocno wyciąga detale z ceni. Powoduje to lekkie „spłaszczenie obrazu”.

Ocena cech w skali 1-5:

Trwałość i koszty druku

20 arkuszy A4 papieru „HP Premium Plus Photo” kosztuje ok 30 zł. Producent obiecuje „lepszą wodoodporność oraz trwałość kolorów nawet 100 lat”. I całkiem prawdopodobne, że tak jest, ale… nie przez pierwsze 7 dni od wydruku.

Według instrukcji wydruk na tym papierze można dotykać po 1 godzinie. Ale całkowity czas wyschnięcia zajmuje tydzień. Dopiero wtedy zdjęcie uzyskuje pełną trwałość.

Około 24 godzin po wydruku, dotknąłem jednego zdjęcia wilgotnym palcem. Efekt: natychmiastowe rozmazanie farby. Zatem należy obchodzić się z tym papierem ostrożnie lub spróbować z innym:

Pozostałe papiery HP schną szybciej

Ekonomiczny tusz 703 nie ustępuje jakością droższym. Niska cena możliwa dzięki zmianie strategii biznesowej HP

Do jakości nie mam zastrzeżeń: dobre kolory, zakres barw, brak problemów z drukarką.

Producent deklaruje, że tusz czarny może wydrukować 600 stron, a kolorowy 250 stron. Przy wydruku fotografii te liczby nie mają zastosowania. Pojemnik z tuszem kolorowym wystarczył mi na zapełnienie ok 40 arkuszy A4 z fotografiami w najwyższej jakości druku. Na jednym arkuszu można zmieścić 4 zdjęcia mniejszego formatu, co daje: 22 zł (koszt tuszu)/ 40 (kartek) / 4 (zdjęcia na każdej) = ok 13 groszy za zdjęcie.

Dodajmy do tego koszt papieru i załóżmy, że tusz czarny starczy na 3 razy dłużej:
[(22 zł (koszt tuszu kolor) + 1/3 x 22 zł (koszt tuszu czarnego) + 40 (kartek)*(30 zł/20 sztuk)] / 40 (kartek) / 4 (zdjęcia na każdej)
= ok 50 groszy za zdjęcie.

Wyliczenie nie zawiera kosztu drukarki (ok 500 zł), ale liczy najdroższy papier. Zatem do domowego sporadycznego drukowania maszyna z ekonomicznymi tuszami nadaje się doskonale. Przy druku dużej ilości zdjęć nadal może być tańsze oddanie wywołania do labolatorium.

Oprogramowanie

To najsłabszy element tego urządzenia. O ile proces instalacji jest dopracowany, o tyle cała reszta nie.

Maszynę można obsługiwać z 3 poziomów:
- Program „Centrum Obsługi HP” pod system Windows
Umożliwia skanowanie i dokonywanie ustawień drukarki. Zawiera najwięcej opcji konfiguracji. Jest przy tym dość ciężki i powolny. Zawiera błędy. Na przykład po każdym skanowaniu otrzymywałem komunikat jak na tym zrzucie.

- Serwer WWW
Sterowanie drukarką i skanowanie z poziomu przeglądarki internetowej. Działa to jednak tylko z programem Internet Explorer. W Chrome nie mogłem zapisać zeskanowanego zdjęcia na dysku. Tego typu dostęp nie posiada także pełnej funkcjonalności (np. brak możliwości zapisu skanu w formacie innym niż jpg).

- Zdalnie przez WiFi
Dzięki funkcji ePrint lub oprogramowaniu iPrint (np. dla Android). Te służą w zasadzie tylko drukowaniu.

Podsumowanie

HP Photosmart Ink Advantage K510 subiektywna ocena autora: 4 (/5)

Zalety:
+ Bardzo dobra jakość wydruku zdjęć
+ Wifi (podłączenie bez kabli)
+ Drukowanie z Android, iPhone i e-mail
+ Niskie koszty eksploatacji

Wady:
- Oprogramowanie: ciężkie, powolne, zawierające błędy
- Długi czas schnięcia papieru premium plus i niska trwałość przez kilka dni od wydruku

Podobne tematy:
Blurb.com – recenzja drukarni fotoksiążek

PS. Światło:1 x parasolka biała + Canon Speedlite 580 ex II w trybie TTL + 2 x Pocket Wizard FlexTT5 + ściana jako tło.

Wszystkie zdjęcia z tego zestawu można obejrzeć tutaj.
Więcej o wynikach konkursu tutaj.

Gratuluję pozostałym zwycięzcom, dziękuję Jury.

Warto przyjrzeć się także w jaki sposób to wykonuje. Zdjęcia są wydrukowane. Tablica magnetyczna ułatwia zmianę ich położenia. Na ścianie panuje porządek – nic nie odwraca uwagi od zdjęć.

Dlaczego to takie trudne? Jak ułożyć interesujący reportaż?

Po pierwsze: klasyczne zasady komponowania reportażu
Reportaż to inaczej relacja z określonych wydarzeń. Składać się powinien z początku, punktu kulminacyjnego oraz zakończenia (narracja). Jego budowa powinna opierać się o 3 typy zdjęć:

A. Plan ogólny

Przedstawienie miejsca lub kontekstu sytuacji, której dotyczą zdjęcia. Najlepiej jeżeli reportaż zaczyna się od takiego zdjęcia lub ewentualnie jeżeli jest ono na drugiej pozycji. Plan ogólny nie powinien wystąpić drugi raz (o wyjątkach później – teraz mowa o klasycznych zasadach).

B. Temat główny

Właściwe przedstawienie tematu, ciaśniejszy kadr skupiający się na ograniczonej ilości planów. Tego typu zdjęcia powinny z reguły stanowić 80% zawartości reportażu.

C. Detal, zbliżenie

Ciasny portret lub jakiś przedmiot ciasno skadrowany. Jeden do dwóch planów.

Jeżeli chcesz, aby Twoi znajomi z zainteresowaniem przejrzeli rodzinne albumy lub zdjęcia ze ślubu, to ułóż z nich reportaże po 3-15 zdjęć każdy według klasycznych zasad. Tyle Tobie wystarczy, reszty nie musisz czytać.

Natomiast jeżeli chcesz ułożyć profesjonalną historię dla gazety, na wystawę, bądź do konkursu, to zasady klasyczne są… do bani! Dlaczego? Spójrz na 3 wybrane wyżej zdjęcia. O czym to jest reportaż? O szkole? O otwarciu sali gimnastycznej? Tylko ja wiem, że to szkoła, w której schronienie znalazły ofiary powodzi. Nuda, nuda i jeszcze raz nuda!

Chcąc skomponować ciekawy współczesny reportaż należy stosować więcej zasad:

Zmieniaj chronologię (ale nie oszukuj)
Ile reportaży można ułożyć z 5 zdjęć? Jeden? Dwa? Nie – aż dwadzieścia pięć. Zmiana położenia jednego zdjęcia często wywraca do góry nogami interpretację całej historii. Prosty przykład:

Reportaż nr 1 – „Woda przybiera”

Widać zaporę z worków i dwie osoby, które zapewne je też układały. Domyślamy się, że to przygotowania na przyjście fali powodziowej. Na kolejnym zdjęciu woda dociera. Zapora zapewne zawiodła skoro dom jest zalany.

Reportaż nr 2 – „Woda opada”

Widzimy powódź, zalany dom. Na drugim zdjęciu wody jest mniej. Dwie osoby przyglądają się. Opadającej wodzie? Chyba tak, jest jej mniej przecież.

Wyobraź sobie pożar jakiegoś wieżowca. Fotografujesz to zdarzenie, płomienie, strażaków. Po ugaszeniu pożaru jeden ze strażaków wynosi kobietę z budynku. Niesie ją na rękach, aby nie zamoczyła sobie nóg od stojącej wszędzie wody. Wystarczy takie zdjęcie wstawić między dwa inne z buchającymi płomieniami, a oglądający odniesie wrażenie, że strażak wyniósł tę niewiastę wprost z piekła ratując jej życie. I tym prostym zabiegiem stworzyliśmy bohatera…

Sterując kolejnością można zatem manipulować faktami. Rzetelny fotograf dokumentalny stara się zachować obiektywizm. A manipulacja chronologią jest niedopuszczalna za wyjątkiem 2 przypadków:

a) Nie ma to wpływu na historię
Na przykład fotografujemy przez dwa tygodnie pracę policjantów. Przedmiotem zainteresowania jest ich praca jako taka. A nie to co się zmieniło przez okres fotografowania.

b) Robimy to świadomie
Wyobraź sobie reportaż o zmarłych znanych sportowcach. Pokazujemy na przemian najpierw ich groby, a potem jakieś zdjęcie z ich przeszłości. Zabieg celowy, rozpoznawalny przez odbiorcę.

Nie powtarzaj (miejsc, sytuacji, scen)

Obydwa zdjęcia dotyczą podobnej sytuacji i miejsca. Trzeba zdecydować się na jedno.

Opowiedz coś nowego
Mariusz Forecki podczas oceniania zdjęć często wypowiada „ale to już wiemy, tu nie ma nic nowego!„. I ma rację.

Reportaż o procesji Bożego Ciała można wykonać na setki sposobów: o ludziach, o księżach, o dzieciach, o kwiatach, o atmosferze. Gwint, aby do kosza wyrzucać wszystko co sztampowe i znajome. Ksiądz niosący monstrancję – znamy taką scenę – kosz. Dzieci rzucające kwiaty w procesji – znamy taką scenę, kosz. Ale dzieci rzucające kwiaty dla zabawy po zakończeniu procesji, to było coś nowego, odkrywczego, za co został nagrodzony Tomasz Tomaszewski. Sam wybór tematu też ma znaczenie – im bardziej popularny, tym większa konkurencja i mniejsza szansa na wyróżnienie się.

Już wiemy jak wygląda wyładunek darów. Dziewczyny, które przyjechały z nimi w naczepie, to coś nowego...

Rytm 111222. To mogłyby być 2 różne reportaże.

Rytm 121212. Dwa miejsca akcji, ale jeden reportaż. W tym przypadku ten rytm lepiej łączy zdjęcia.

Warto przestawiać zdjęcia i eksperymentować. Najpopularniejsze „rytmy” układania zdjęć w reportażu to: 111111, 121212, 111222, 123123, 112211.

Utrzymaj narrację, nawet kosztem eliminacji zdjęć
Zdarza się, że pracując nad materiałem, wykona się GENIALNE zdjęcie. Tak świetne, że dostałoby nagrodę Word Press Photo. Problem polega na tym, że taka fotografia często NIE PASUJE do pozostałych… Reportaż musi opowiadać o jednym temacie, posiadać narrację związaną tylko z wybranym tematem.

W jednym z konkursów fotograficznych wyróżniony został reportaż o kontenerach i mieszkających w nich żołnierzach na misji. Jak wypowiadał się ktoś z członków jury – mógł on wygrać pierwsze miejsce, gdyby tylko autor pominął w reportażu jedno zbędne zdjęcie.

Uspójnij kadrowanie
Najlepiej zdecyduj się dla wszystkich zdjęć na:
- poziome kadry (lub pionowe),
- te same proporcje kadrowania (np. 5×3).

Pionowy kadr nie pasuje do pozostałych, burzy spójność reportażu

Maksymalnie 7 zdjęć
Uważam, że 5-7 zdjęć, to optimum. Taka ilość pozwala stworzyć narrację, ale nie przynudza odbiorcy. Wymusza dyscyplinę – trzeba odrzucić przeciętne zdjęcia. W regulaminach konkursów fotograficznych jest wymóg ograniczenia długości reportażu z reguły do 6-7 klatek.

Utrzymaj uwagę

Pierwsze, trzecie i ostatnie zdjęcie są najważniejsze

Rolą trzeciego zdjęcia jest utrzymanie zainteresowania. Sprawienie, aby reportaż był oglądany dalej. Ostatnie natomiast ma być ostatecznym potwierdzeniem wysokiej jakości materiału, ma skłonić do oceny „wow! ale ten reportaż był dobry!”.

Uspójnij kolory
Wykonując reportaż w różnych porach dnia, miejscach i oświetleniu uzyskamy odmienną kolorystykę i styl. To może zaburzyć spójność reportażu. Czasami jedno zdjęcie tak bardzo odbiega wizualnie od pozostałych, że trzeba z niego zrezygnować. Nawet jeżeli jest bardzo ciekawe.

Wykonane przy sztucznym oświetleniu. Każde z nich ma inną barwę światła. Uwagę rozpraszają ostre kolory - czerwony i niebieski. Z drugiej strony zdjęcia kolorowe wydają się być żywsze i bardziej naturalne. Postacie na zdjęciu nr 3 mają ZBYT ŻÓŁTE twarze w stosunku do innych zdjęć

Innym rozwiązaniem tego problemu może być konwersja do czerni i bieli:

Po konwersji do czerni i bieli udaje się uzyskać spójność wizualną, brak różnic w kolorach. Przy okazji pozbywamy się rozpraszających barw, można skupić się na ruchu ćwiczących Chińczyków.

Eskimos musi zrozumieć

Jeżeli chcesz, aby zdjęcia trafiły do szerszej publiczności, to unikaj symboli i tekstów, które będą zrozumiałe tylko dla Twoich rodaków. Każdy kto obejrzy reportaż powinien zrozumieć o co w nim chodzi – bez względu na to, czy to eskimos, hindus czy nigeryjczyk. Zdjęcie obok chciałem dodać do reportażu o powodzi, wydawało się „inne”, przyjemne. Ale z tego błędu wyprowadził mnie kolega. Co to jest STRAŻ? Skąd taki eskimos ma to wiedzieć?

Pułapka – zdjęcia, które się Tobie podobają

Na zdjęciu obok przedstawione są 2 plany (wnętrze wozu oraz teren powodzi). Dodatkowo dzięki „pomysłowemu, genialnemu skadrowaniu przez fotografa” udało się w lusterku uchwycić wzrok strażaka. „Co za pomysłowe zdjęcie! Muszę je dodać do reportażu„. I tu tkwi pułapka „emocjonalnej samooceny”.

Jeżeli wykonanie jakiegoś kadru kosztowało Ciebie dużo starania lub jest efektem wysilenia Twoich szarych komórek, to bądź wobec niego szczególnie krytyczny. Sprawdź czy spełnia wszystkie wymogi komponowania reportażu. Jeżeli nie, to wywal śmiało. W przypadku braku śmiałości poznaj opinię innych osób.

Na końcu każdy reportaż warto skonfrontować w mniejszym gronie przed upublicznieniem. Najlepiej jeżeli oceni je inny znajomy fotograf. Fora dyskusyjne, to nie jest dobre miejsce do selekcji zdjęć – internauci najchętniej zostawiają tylko te z ładnymi paniami, to spłaszcza narrację. ;-)